Het collectief

De dropping

De dropping

Vrijdag 4 januari, aan de rand van Mechelen. Een groep jongeren vormt zich. Sommigen met de trein, anderen met de auto of zelfs met de motto. Ieder stevig gepakt en gezakt: slaapzak, matje, zaklamp, geodriehoek, stapschoenen en veel fluohesjes. Het is koud. Knuffels worden uitgedeeld, kampvrienden herenigen zich, vriendschappen zijn weer samen. Het is een prestatie op zich dat de jongeren zich op de juiste locatie bevinden: de premissions werden correct opgelost (met de soms nodige tips)! Een voor een beginnen de groepjes aan hun trip, geen idee wat hun te wachten zal staan en of ze de uitvalsbasis voor het ochtendgloren kunnen bereiken. ‘Een haalbare kaart’, had de leiding gezegd. Maar wat is haalbaar?

3 groepjes zoeken in de duisternis naar de slaapplaats, hun land van melk en honing. Er werd gelachen, raadsels werden ontcijferd, smsjes werden verstuurd om hulp te vragen, en vermoeide voetjes zagen af. Ongeveer 25 kilometer later, of meer als je de weg kwijt was, komt de laatste groep toe. Het is 1:30. Wie dachten dat al die tieners flink meteen hun slaapzak in kropen, heeft het mis. Frietjes en ijsjes lokken de aandacht, merci kookploeg!,  en er wordt nog bijgepraat. Vermoeide hoofden besluiten uiteindelijk toch te gaan slapen. Het is al snel muisstil in de slaapzaal.

Veel te vroeg werden de gordijnen weer opengetrokken. Veel te vroeg bereikte de prille ochtendzon de ogen van slaapdronken tieners. Veel te vroeg gingen ze, gepakt met eten voor de hele dag, weer op pad. Vastberaden om de eerste plaats binnen te halen. De busjes reden weer rond, sommigen iets voller dan de dag ervoor: gewonde-tieners-ploeg paraat! In een razendspannende finale was het uiteindelijk team Rien dat aan het langste eind trok. De rest legde zich neer bij een 2de en 3de plaats: voor iedereen een podiumplaats!

Bij het afscheid: veel knuffels, ‘Ik zie je snel weer’ en contente ouders. Ik ben ervan overtuigd dat ik niet enige was die in de file nog volop aan het nagenieten was. Geslaagde editie, da’s zeker! Gods bescherming onderweg, da’s zeker! Vriendschappen versterkt, da’s zeker!

auteur

Leonie


Tienerweekend 2018

Dinsdag 23 oktober, toch nog snel een last minute geregeld naar Leisele, een klein, heel klein dorpje in het verre, heel verre West-Vlaanderen. Ook last minute nog een 8-tal leiders bij elkaar gekregen. God voorziet, alweer.

Zonnig weer was het niet, op onze last minute. Wel hadden we een fantastisch gebouw ter beschikking met avontuurlijke – drie – verdieping – hoge bedden, die maar om één activiteit vroegen: een kamp bouwen én het nodige kussengevecht houden. Even terug in de tijd, kindermodus aan en gaan! Heerlijk! Als u eens niet weet wat doen met uw tieners.. .

Achter de potten en pannen waren ook Hugo en Annemie in stelling gebracht. Ons olijke duo dat er steeds weer voor kiest te dienen op onze activiteiten, dank u!! Zij zorgden er voor dat we heel het weekend lang ons buikje rond konden eten. Veel en lekker!

Het gezin Pauwels – Van Herck, had ook zin gekregen om mee op onze last minute te vertrekken. Fernando nam ons mee in het verhaal van Jezus’ discipelen, allemaal jonge gasten, zoals de tieners op ons weekend. Samen dachten we na over en diepten we de 8 basisgeboden van Jezus uit. Het was concreet, praktisch, boeiend en opbouwend. De toekomst van ons land én Gods Koninkrijk zat daar, aandachtig te luisteren en zelf na te denken over wat ze voorgeschoteld kregen. De vraag werd gesteld: Wie wil er zich laten dopen? Een 10-tal handen ging de lucht in (en we waren “maar” met 16..). Moest iemand dit artikel ooit lezen en toevallig ook gemeente- en/of tienerleider zijn: we hopen dat dit jullie kan inspireren om hier rond aan de slag te gaan met jullie tieners!

Een tienerweekend zou geen tienerweekend zijn, als we onze vriendjes en vriendinnetjes ’s nachts gewoon in hun bed laten liggen. Onze locatie was de ideale uitvalbasis voor een nachtelijk geschiedkundig oorlogsverhaal. Twee teams gingen op pad, een zoektocht naar de Schotse soldaat Harrien McBaere (aka Rien Delbaere, merci Rien!) die met zijn parachute verkeerd landde tijdens de landing van Normandië. Het was koud en spannend en ver. Voor één groep althans, die hun zoektocht over de landsgrenzen heen, in Frankrijk, ging verder zetten. Gelukkig kwamen ze er na een tijdje achter dat ze misschien toch net iets té ver waren gestapt, goe bezig Tijl! Die ervaring nemen ze niet meer van jullie af 🙂

We sloten af op zondag met een persoonlijk bemoedigend woord van Leen, voor iedereen die wou. Daarna was het tijd om in te pakken, afscheid te nemen en te denken dat het toch wel een strak plan was om die last minute naar Leisele te boeken.

auteur

Elise


EVA 2018

Dat er wat af gebabbeld en gegiecheld wordt, daar mag je zeker van zijn. Lekker stereotiep meisjes. Maar wacht tot je die giechelende bende opdeelt in teams en elk team een eigen vlot aanwijst. Voeg aan dat rijtje een simpel balspel toe en je ontmoet een hele ander groep dames. De overtuiging en het avontuur spatten er vanaf. Luidkeels moedigen ze hun teamgenoten aan, dagen het andere team uit en een enkele durver springt zelfs in het stinkende modder-water. Echte vechters.
En daarom kozen we dit jaar voor een thema dat ons als vrouwen op het lijf geschreven is: "fight like a girl - prayer warriors"
Wanneer we 's avonds rond het kampvuur zitten, veel rustiger dit keer, toont onze spreekster hoe zij dat doet. Ze vertelt in alle eerlijkheid over haar relatie met gebed. En dat die niet altijd perfect is. Ze bemoedigd ons met haar durf om eerlijk te zijn over haar gebedsleven. Eerlijk over de moeilijkheden, maar ook de hoop die ze er in vindt.
En daar zit nu net de waarde van een EVA-weekend, de ruimte om eerlijk te zijn, kwetsbaar en tegelijkertijd eindeloos sterk.
Het is een weekend waar we van de ene stemming in de andere vliegen. Er is veel plaats voor plezier, avontuur en alle bonte persoonlijkheden die we verzameld hebben. Maar net even veel ruimte voor rust, stilte en fijne gesprekken. En door die rollercoaster van een weekend heen krijg ik de kans om heel veel zalige maddamen te leren kennen. Om nieuwe vriendinnen te maken en even in de natuur te vergeten waar ik anders zo druk mee ben.
En als ik dan in de auto zit op weg naar huis, de realiteit terug tegemoet rijd, dan besef ik dat het allemaal de moeite waard was; het dunne matje, alle kampvuurgeuren en zelfs de kou. Het is allemaal niets in vergelijking met de warmte die ik mee naar huis neem. Volgend jaar weer.

auteur

Annelien


Deel artikel