Het collectief

De allereerste keer op het PJV Kriebelkamp!

Emma Banner

De allereerste keer op het PJV Kriebelkamp!

Het is zaterdag 2 juli 2016 en ik neem even de tijd om mijn mails te lezen. Ik heb weer veel te veel spam en plots een e-mail van PJV “Bevestiging inschrijving Kriebelkamp”. Ik had Emma namelijk vrij laat ingeschreven, wegens een overlappend kamp dat plots later begon en Emma wel op Kriebelkamp kon gaan. Door laat in te schrijven stond ze op de wachtlijst en was er dus nog geen zekerheid dat ze meekon, maar we bleven positief en toen kwam plots de bevestiging.

Emma mag mee op Kriebelkamp. Aangezien dit haar allereerste PJV-kamp is en ze geen idee heeft wat haar te wachten staat was ze niet echt enthousiast. Typische eerste reactie, hoe waren we zelf vroeger als we de allereerste keer op kamp vertrokken. Hoe zijn we nu als we op het onbekende afstappen.

Zondag 18 juli 2016, alles is gepakt en gezakt om na de kerkdienst te Londerzeel richting de Hoge Rielen te rijden. Naar een kerk gaan dat zo goed als het PJV hoofdkwartier is heeft als gevolg dat we nog wat extra PJV-materiaal mee hebben in de koffer voor op kamp. Michaël was gezegend dat onze V40 koffer nog wat ruimte over had. Een dik half uur rijden en we komen aan. Voor Jona was dit allemaal pure nostalgie en hij verlangt er al naar om zelf terug mee te gaan op kamp. Voor mij en de kids is dit allemaal nieuw.

We brengen Emma naar haar kamp, pakken samen met haar de valies uit en overlopen waar alles ligt en hopen diep vanbinnen dat ongeveer 90% terug mee naar huis komt. Emma is heel blij want een vriendinnetje van in de kerk was bij haar in de groep, ze was al onmiddellijk met haar gaan spelen. Nog een kus, een knuffel en wij vertrekken met de jongens terug richting Machelen.

De dagen gaan voorbij, echter niet snel genoeg want er is een gemis. Veel te veel jongens in huis.

De week is voorbij en we rijden opnieuw richting de Hoge Rielen. Jona legt me in de auto uit dat er eerst een samenkomst zal zijn, voor mij ook allemaal nieuw want ikzelf ben nooit op PJV-kamp geweest als kind.

Eens aangekomen gaan we allen naar de ark van Noach, onderweg komen we Emma’s groep tegen. Ze loopt vrolijk en blij tussen haar vrienden in haar mooi rood kleedje dat mee was voor de laatste avond. Eens in de ark krijgen we een filmpje te zien van het kamp, wat zag het er leuk uit zeg. Gregory was een beetje bang want het was donker in de ruimte tijdens het filmpje, dat was snel voorbij eens de kinderen hun kamplied “Spring aan boord” zongen. Het zit nog steeds in mijn hoofd en Emma zingt het ook nog steeds vrolijk en spontaan. We maken kennis met Noach en zijn familie en daarna verlaten we de ark omdat de kinderen hun kampdans gaan tonen. Op “Rainbow” staat Emma enthousiast te dansen. Nadien zijn we opnieuw samen en gaan we achter haar valies en verbazingwekkend is alles aanwezig. Ik had voor haar een lijstje gemaakt zodat ze een extra check kon doen of alles mee was. Uiteraard heeft ze dat papier niet eens aangeraakt, maar het kan altijd handig zijn.

We springen in de auto en rijden terug richting Machelen waar we 40 minuten kampverhalen mochten aanhoren, haar enthousiasme was een bevestiging dat het Kriebelkamp top was. Emma was ook al geïnteresseerd in Creakamp waar ze ook waren langs geweest.

Eens thuis vinden we in de post een briefje van Emma met een kaartje in van Kriebelkamp waarin ze schrijft “Machelen, ik mis je. Emma.”

Auteur

Kayleigh


Laat het avontuur beginnen!

Laat het avontuur beginnen

Van de bestuurstafel

“Peter, heb je zin om in het bestuur te komen?” Toen mij deze vraag iets meer dan 10 jaar geleden gesteld werd door één van mijn illustere voorgangers wist ik eerst niet goed wat antwoorden. Want wat houdt ‘in het bestuur zetelen’ nu eigenlijk in? Welke verwachtingen zijn er? Over welke talenten moet je beschikken? Hoeveel tijd is er in te investeren? Veel vragen, weinig antwoorden en vooral voldoende twijfels. Ik was op dat moment immers nog zeer nauw betrokken op actieniveau in het hoofdleidersteam van de zomerkinderkampen en had daar mijn handen reeds vol mee.

Na rijp beraad, vele overdenkingen en advies van meerdere personen later heb ik toch ja gezegd. Na een korte inwerkingsperiode waarin ik kennis kon maken met de werking van het secretariaat en het bestuur kon ik er voluit voor gaan. De rest is geschiedenis… Na een tweetal jaar werd ik ondervoorzitter van de vereniging, nog eens zes jaar later besliste de Algemene Vergadering dat ik de geknipte persoon was om voorzitter te worden…

Nu zijn we weer een 2,5 jaar verder en mijn mandaat als voorzitter loopt eind dit jaar ten einde. Herverkiesbaar ben ik niet meer. Iemand anders zal de fakkel van mij overnemen. Mijn betrokkenheid bij PJV zal anders worden, zeker op beleidsniveau. Een goede zaak, want ook al heb ik het gedurende 10 jaar met meer dan veel goesting gedaan en heb ik er bij momenten mijn ziel en zaligheid in gestoken, het is voldoende geweest. Tijd voor een nieuw hoofdstuk. Zowel voor PJV als voor mij persoonlijk.

Terugblikkend op die periode hoop ik, en denk ik, te kunnen zeggen dat ik mee geholpen heb om een steen in de rivier te verleggen. Op mijn eigen manier, met mijn gaven en talenten, ook met mijn gebreken en tekortkomingen. Op z’n Peters dus… PJV is alleszins niet meer dezelfde vereniging als vroeger! Ook andersom heeft het gewerkt: PJV heeft mij veranderd. Dankzij mijn engagement kon ik mijn gaven en talenten ontdekken en investeren, om vervolgens van de ‘opbrengst’ te mogen genieten... Dankzij PJV kon ik ook groeien als persoon, in karakter en persoonlijkheid. In geduld, vriendelijkheid, passie, loslaten en vertrouwen, ...

Eigenlijk gun ik iedereen die geweldige, kostbare, intensieve en niet te missen ervaring. Enderzijds de uitdaging om volop eigen talenten in te kunnen zetten voor PJV, anderzijds de vaststelling dat zo’n uitdaging ook ‘collateral benefits’ met zich meebrengt en je zelf ook niet onveranderd uit het avontuur tevoorschijn komt…

Gun jezelf ook die ervaring! Doe deze aan jezelf cadeau… Hoe? Door jouw gaven en talenten verder in PJV te investeren en aan het avontuur te beginnen. PJV kan altijd bijkomende vrijwilligers gebruiken, zeker ook op beleidsniveau! Ben jij jong van hart en enthousiast? Ben je helemaal gek van jongerenwerk? Heb je uitgesproken ideeën en visie over waar PJV toekomstgericht naar toe moet? Heb je de lef en de moed om jouw talenten te investeren? Heb je zin om het reilen en zeilen van PJV van dichtbij mee te maken en op te volgen? Heb je goesting om jouw steentje bij te dragen tot het welslagen van onze missie? Wil je ondergedompeld worden in onze werking? Voel je het DNA van PJV ook in jouw genen?

Dan kunnen we jouw inzet alvast zeer goed gebruiken! Zeker op beleidsniveau en dan meer specifiek in de Raad van Bestuur en de Algemene Vergadering zijn we op sterk op zoek naar nieuwe vrijwilligers met jonge, frisse, vernieuwende en grensverleggende ideeën!

Nieuwsgierig geworden? Yes! Mission accomplished! Neem gerust contact op met onze geweldige, fris achter de oren gewassen coördinator Michaël Troost of met de iets oudere, momenteel ongeschoren maar desalniettemin zeer propere voorzitter Peter Dhaese of via 052 31 08 75 (secretariaat).

Let the adventure begin!

Auteur

Peter


Één in geest en in waarheid

   Header e-mail

Een berg, een raakpunt tussen de hemel en de aarde. Daar waar mensen opklommen om dichter bij God te zijn. “En toen Jezus de mensenmassa zag, ging hij de berg op. Daar ging hij zitten met zijn leerlingen om zich heen. Hij nam het woord en onderrichtte hen.” (Matt 5: 1-2, NBV). De Bergrede werd op Jezus’ leerlingen afgevuurd. Een bron van onderricht, waarheid en levenswijsheid. Daarna startte hun discipeltraject. Op diezelfde berg zagen ze elkaar terug, twee en een halfjaar later. Jezus zei ‘Ga op weg en maak alle volken tot mijn leerlingen.” En de discipelen gingen en verkondigden.

Vandaag hoeven we niet meer een berg op te klimmen om dicht bij God te zijn. “Geloof me, zei Jezus, er komt een tijd dat jullie noch op deze berg, noch in Jeruzalem de Vader zullen aanbidden. Maar er komt een tijd, en die tijd is nu gekomen, dat wie de Vader echt aanbidt, Hem aanbidt in geest en in waarheid. De Vader zoekt mensen die Hem zo aanbidden, want God is Geest, dus wie Hem aanbidt, moet dat doen in geest en in waarheid.” (Joh 4: 21, 23-24, NBV).  En de tijd is nu gekomen. Laten we leren wat het is om te aanbidden in geest en in waarheid. Laten we leren om stil te staan bij ons eigen aanbidden in geest en in waarheid. Laten we aanbidden in geest en in waarheid.

Vandaag geldt nog steeds dezelfde uitzending. “Ga dus op weg en maak alle volken tot mijn leerlingen, door hen te dopen in de naam van de Vader en de Zoon en de heilige Geest, en hun te leren dat ze zich moeten houden aan alles wat ik jullie opgedragen heb. En houd dit voor ogen: ik ben met jullie, alle dagen, tot aan de voltooiing van deze wereld.” (Matt 28: 18-20, NBV). Laten we gaan. Laten we de volken maken tot Zijn leerlingen en ze dopen in de naam van de Vader en de Zoon en de heilige Geest.

We willen jullie, jongeren van 18 tot en met 30 jaar, uitdagen om samen met ons Dé Conferentie te beleven. Een uniek evenement in Vlaanderen waar we als twee organisaties samen in geest en waarheid één God willen zoeken en aanbidden. Wees er bij, op zaterdag 23 april in Leuven.

Meer info over dit unieke evenement vind je hier!

Auteur

Elise


Deel artikel