Het collectief » Categorie » Algemeen

Je comfortzone verlaten

Wist je dat je zelf kan bepalen hoe groot een goudvis wordt? Goudvissen gaan zich namelijk aanpassen aan hun omgeving. Dit wil dus zeggen dat een goudvis klein zal blijven wanneer hij zijn hele leven vertoeft in een kleine vissenkom. Maar wanneer je hem in een grotere vissenkom plaatst, zal hij steeds groter worden. De groei van zo’n goudvis is dus afhankelijk van de omgeving waarin hij zich bevindt.

Nu hoor ik je al denken “waar gaat zo’n inleiding over goudvissen eigenlijk naartoe?!”. Het antwoord op die vraag is heel eenvoudig: wij, mensen, lijken meer op goudvissen dan we beseffen. Net zoals die visjes gaan wij onszelf ook aanpassen aan de grootte van onze omgeving. Met andere woorden gaat de omgeving waarin we ons bevinden bepalen of we groeien of niet. En dan heb ik het natuurlijk over geestelijk groeien en niet over fysiek groeien (wat bij de goudvissen wel het geval is).

Als we de Bijbel induiken zien we ook heel duidelijk naar voor komen dat we moeten opgroeien van baby tot volwassene, zowel fysiek als in ons geloof. En dat opgroeien zien we alleen maar tot stand komen in een grotere omgeving, aan het einde van onze comfortzone.

Onze comfortzone is die kleine omgeving waar het zo veilig vertoeven is en waar we enige vorm van zekerheid ervaren. Het is de plaats waar alles bekend aanvoelt, waar we op ons gemak zijn en waar we een gevoel van controle hebben. Desondanks dat dit klinkt als een heel fijne plaats om te zijn, kan dit ons leven in gevaar brengen. We houden onszelf immers klein. We belemmeren ons eigen groeiproces door in die kleine omgeving te blijven hangen. Of anders gezegd: de potentie die God in ons gelegd heeft kan niet ten volle ontwikkelen. Bovendien is dat ook de plaats waar God gelimiteerd wordt. De volheid van God wordt begrensd in die kleine omgeving.

Dus streven naar het einde van die comfortzone, naar een grotere omgeving is de boodschap! Ook al kunnen dingen daar eng aanvoelen omdat het een stap in het onbekende is, toch is dat de plek waar ons leven pas echt begint. Daar kunnen we in het overvloedige leven stappen waar Jezus over spreekt. Een leven van vrijheid waarin alles mogelijk is. Denk maar aan Petrus die uit de boot stapt nadat Jezus hem roept, de discipelen die mensen genezen, Jezus die water in wijn verandert, en ga zo nog maar even door.

Hieruit kunnen we dan ook concluderen dat er maar één manier is om een grotere omgeving voor onszelf te creëren, namelijk door grenzen te verleggen. Wanneer we grenzen verleggen gaan we onze kleine omgeving uitbreiden waardoor we onszelf de mogelijkheid geven om te groeien. Daarnaast gaat God die grotere omgeving ook gebruiken om ons te verbazen en om dingen te doen die enkel Hij kan doen. Hetgeen wat voor ons het plafond lijkt wil God gebruiken als vloer. Hij grijpt hier de kans om uit de doos te breken waar mensen Hem zo graag in proberen te passen.

Pas door het verleggen van grenzen, door dingen te doen die we nog nooit hebben gedaan ontstaan nieuwe en intense ervaringen met God. Het verleggen van grenzen stelt ons in staat om het Koninkrijk op aarde uit te dragen.

Waarschijnlijk voel je zelf ook wel aan dat het verleggen van grenzen geen eenmalig gegeven is. Uiteindelijk gaat de grotere omgeving ook weer een comfortzone worden. Daarom is het van belang hier aandacht voor te hebben en iedere keer opnieuw een keuze te maken om je grenzen verder en verder te verleggen. Ons leven begint pas aan het einde van onze comfortzone want daar is altijd meer beschikbaar, daar liggen nieuwe dingen voor het grijpen.

God wil je de volheid van Zijn Koninkrijk laten uitleven. Durf jij het aan? Durf jij je grenzen te verleggen?

Lynn


‘Prestatie’ staat niet in Gods woordenboek

Er is een wei ergens in het midden van de Ardennen die een speciale plaats in mijn hart draagt. Ik begrijp het als je nu even je wenkbrauwen optrekt. Want wanneer jij het woord 'wei' hoort, zie je waarschijnlijk een saai stukje gras. Voor mij, en een handje vol tieners en leiders, is dat anders. Ik zie sjorringen, kampvuren en heel veel van Gods aanwezigheid.

In die paar jaren dat ik deel mocht zijn van het tentenkampteam is de tentenkampwei de plaats geweest waar mooie vriendschappen zijn ontstaan, waar met overtuiging de zotste spelen uitgevoerd werden en waar God zichzelf getoond heeft aan ons.
Ook op diezelfde wei heb ik heel veel verdriet en gebrokenheid voorbij zien komen. Één van de worstelingen die daar steeds terug komt is de vraag: “Ben ik goed genoeg?” Verschillende tieners vroegen zich doorheen de jaren af of ze wel goed genoeg waren om in Gods aanwezigheid te komen. Leiders worstelden met de vraag of ze wel goed genoeg zijn om door God gebruikt te worden. En ook ik probeerde God er verschillende keren van te overtuigen dat hij de verkeerde keuze had gemaakt door mij als leider te roepen in tentenkamp. God luisterde geduldig naar mijn argumenten, maar het antwoord was telkens hetzelfde: “Blijf trouw aan wat ik vraag, blijf hier.

De stem achter deze twijfels was naar mijn mening niet Gods stem. Het was de stem van de wereld. Het sleutelwoord van deze wereld lijkt wel het woord prestatie. Hoe word ik beter, sneller, populairder? Onze maatschappij is gedreven door prestatie. Dit maakt dat we onderuit gehaald worden door elke tegenslag. Want fouten tonen aan dat we niet goed genoeg zijn. En we trekken dat naadloos door naar onze “status” als christen. Één misstap en de mensen rondom ons zullen weten dat we niet goed genoeg zijn. Één foutje toont aan dat we geen goede christen zijn.

Onze God heeft deze wereld gemaakt, maar zijn mentaliteit verschilt drastisch van die van de wereld.

“maar hij heeft tegen mij gezegd: uw genade is voor mij genoeg, want mijn kracht wordt in zwakheid volbracht.” (2 Kor. 12:9)

De laatste tijd ben ik er meer en meer van overtuigd geraakt dat het woord prestatie gewoon niet in Gods woordenboek staat. 'Goed genoeg' is niet een van Gods termen. God vindt ons of onze acties nooit goed genoeg. Dat betekent dat je dus niet 'goed genoeg' stille tijd kan nemen, niet 'goed genoeg' bidt of niet 'goed genoeg' een keuze kan maken.

Wat natuurlijk niet wilt zeggen dat je alles steeds slecht doet of dat je net altijd juist zit. Er hangt simpelweg geen waardeoordeel aan je acties. God geeft ons geen punten, maar hij vraagt wel iets van ons… vertrouwen, een bereid hart. God ziet het hart aan. (1 Sam. 16:7) Een lekker vage, super christelijke term, maar wat betekend dat nu juist, een bereid hart? Laat je leven helemaal leiden door God, luister naar zijn stem, wees gehoorzaam in wat Hij vraagt, en geef Hem vooral de ruimte je te wijzen op pijnpunten en de donkere plaatsjes in je leven waar Hij zijn licht in wilt schijnen.

Er zit zo veel vrijheid in deze mindswitch. Dit betekent dat God je kan wijzen op zaken die moeten veranderen in je leven, zonder dat je daardoor compleet onderuit gehaald wordt. Elke misstap wordt een leerkans. Oordelen van anderen bepalen je waarde niet langer en je hoeft niet steeds te vechten om de beste, de grootse of de eerste te zijn. Je mag gaan vertrouwen dat onze Vader alles in handen heeft. Hij leert je wat je moet leren op de momenten die hij daarvoor uitgekozen heeft.

 

Annelien


Spaarproject 2018

 

 Jezus leert ons om te kijken naar wie het moeilijk heeft. Daarom sparen we ieder jaar weer voor een project dat uitleeft wat Jezus ons leerde, van anderen houden zoals Jezus dat doet. Het spaarproject van 2018 is International Childrens Mission (ICM).

Hieronder een bericht dat we kregen ICM voor alle PJV-ers:

Hi dear friends,

This is Timon & Emily Wille, we are missionaries to children in Cuba. We have 2 children, Shayla she is 8, and Ethan he is 7. We all love Jesus and telling others about Him.
Its September and that means it’s the start of our fall semester. All kids in Cuba start back in school just like the kids in Belgium. A big difference with the kids in Cuba is they are very poor, many of the kids walk very far to get to the school and many of the kids don’t have good shoes to walk comfortably. The mission of ICM is to teach all children about Jesus and also to show them how much we care about them. One way we show how much we care is by providing shoes for school, plus other school supplies.
ICM started 16 years ago as a small kids club in a small poor village. With about 20 kids coming to sing and play games under a Mango tree, every week we taught the kids how much God loves them and cares about them. Our small kids club grew fast and we had to start more kids clubs as we could not fit in the shade of the same tree anymore. Now after 16 years ICM kids clubs are in over 300 locations all over Cuba. Most months we have over 8,000 kids come to our kids clubs. Many kids that came years ago now are leaders in ICM and teach other kids.
A regular Cuban child starts school at age 6 and starts school at 8am, at lunch time kids can go home for 2 hours. Then they go back to school till around 5pm. It’s a very long day for the kids. 1 evening every week the kids that are in our kids clubs come at 7pm for 1 hour to a fun and somewhat crazy kids club.
In Cuba the people eat mostly rice and beans, with occasional chicken or pork meat.  They have many delicious roots that are grown like Yucca , sweet potatoes, nyami, boniato, and many more that are easy to grow in the hot and humid climate. A very popular food that kids love is chips made from green banana.
In nature Cuba has many beautiful birds, one of my favorites are the Hummingbird or ‘Zoom-Zoom’ as they are called in Spanish. They mostly eat the nectar from the banana trees.
So finally, my friends, Cuba is a beautiful place, with beautiful and friendly people. But very poor and with many many needs. The biggest need is for them to know that Jesus loves them and that God has a plan for them. Thank you for choosing to support our project. Will you please pray for ICM and all the kids in Cuba?
Timon & Emily Wille

Hey lieve vrienden,
Hier Timon en Emily Wille, wij zijn zendelingen voor kinderen in Cuba. We hebben 2 kinderen, Shayla is 8 jaar en Ethan, hij is 7 jaar. Wij houden allemaal van Jezus en  van anderen over Jezus vertellen. Het is nu september en dat betekent de start van een nieuw semester. In Cuba gaan alle kinderen weer naar school, net zoals in België. Een groot verschil is dat de kinderen in Cuba erg arm zijn. Velen moeten een heel eind wandelen om op school te geraken en velen moeten dat doen met hele slechte schoenen.  Het doel van ICM is om alle kinderen over Jezus te vertellen en ook  te laten zien dat wij veel om hen geven. Dat doen we door bijvoorbeeld schoenen te geven zodat ze naar school kunnen wandelen, en ook ander schoolmateriaal.
ICM startte 16 jaar geleden als een kleine kinderclub van ongeveer 20 kinderen die kwamen zingen en spelletjes spelen onder een mango boom in een arm dorpje. Zestien jaar later hebben we kinderclubs in 300 locaties over heel Cuba! Meestal hebben we maandelijks zo’n 8000 kinderen die komen naar onze kinderclubs. Vele kinderen die eerst als deelnemer kwamen zijn nu leiders in ICM en geven het door aan andere kinderen.
In Cuba start een kind gewoonlijk met school op 6 jaar oud. School begint om 8u, ‘smiddags is er een pauze van 2uur waarin ze naar huis gaan, daarna is het weer school tot 17u. Dat is een lange dag voor de kinderen. Maar elke week mogen kinderen een uurtje komen genieten van gekke spelletjes en veel plezier in de ICM kinderclubs.
In Cuba eten de meeste mensen rijst en bonen, met af en toe kip of varken er bij. Ze hebben in Cuba ook lekkere groenten zoals Yucca, zoete aardappels, nyami, boniato en nog veel meer groenten die gemakkelijk groeien in het warme en vochtige klimaat. Een typische favoriet bij de kinderen is chips gemaakt van groene bananen.
In de natuur in Cuba vind je vele mooie vogels, mijn favoriet is de Hummingbird of ‘Zoom-Zoom’ in het Spaans. Zij eten vooral nectar van de bananenbomen.
Cuba, lieve mensen, is een prachtig land, met prachtige en lieve mensen. Maar heel arm en met vele grote noden. De grootste nood is het weten dat Jezus van hen houdt en dat God een plan heeft met hen. Bedankt voor jullie steun aan ons werk. Willen jullie bidden voor ICM en alle kinderen van Cuba?
Timon en Emily Wille

Deel artikel