Het collectief

EVA 2018

Dat er wat af gebabbeld en gegiecheld wordt, daar mag je zeker van zijn. Lekker stereotiep meisjes. Maar wacht tot je die giechelende bende opdeelt in teams en elk team een eigen vlot aanwijst. Voeg aan dat rijtje een simpel balspel toe en je ontmoet een hele ander groep dames. De overtuiging en het avontuur spatten er vanaf. Luidkeels moedigen ze hun teamgenoten aan, dagen het andere team uit en een enkele durver springt zelfs in het stinkende modder-water. Echte vechters.
En daarom kozen we dit jaar voor een thema dat ons als vrouwen op het lijf geschreven is: "fight like a girl - prayer warriors"
Wanneer we 's avonds rond het kampvuur zitten, veel rustiger dit keer, toont onze spreekster hoe zij dat doet. Ze vertelt in alle eerlijkheid over haar relatie met gebed. En dat die niet altijd perfect is. Ze bemoedigd ons met haar durf om eerlijk te zijn over haar gebedsleven. Eerlijk over de moeilijkheden, maar ook de hoop die ze er in vindt.
En daar zit nu net de waarde van een EVA-weekend, de ruimte om eerlijk te zijn, kwetsbaar en tegelijkertijd eindeloos sterk.
Het is een weekend waar we van de ene stemming in de andere vliegen. Er is veel plaats voor plezier, avontuur en alle bonte persoonlijkheden die we verzameld hebben. Maar net even veel ruimte voor rust, stilte en fijne gesprekken. En door die rollercoaster van een weekend heen krijg ik de kans om heel veel zalige maddamen te leren kennen. Om nieuwe vriendinnen te maken en even in de natuur te vergeten waar ik anders zo druk mee ben.
En als ik dan in de auto zit op weg naar huis, de realiteit terug tegemoet rijd, dan besef ik dat het allemaal de moeite waard was; het dunne matje, alle kampvuurgeuren en zelfs de kou. Het is allemaal niets in vergelijking met de warmte die ik mee naar huis neem. Volgend jaar weer.

auteur

Annelien


Deel artikel