Het collectief

Je comfortzone verlaten

Wist je dat je zelf kan bepalen hoe groot een goudvis wordt? Goudvissen gaan zich namelijk aanpassen aan hun omgeving. Dit wil dus zeggen dat een goudvis klein zal blijven wanneer hij zijn hele leven vertoeft in een kleine vissenkom. Maar wanneer je hem in een grotere vissenkom plaatst, zal hij steeds groter worden. De groei van zo’n goudvis is dus afhankelijk van de omgeving waarin hij zich bevindt.

Nu hoor ik je al denken “waar gaat zo’n inleiding over goudvissen eigenlijk naartoe?!”. Het antwoord op die vraag is heel eenvoudig: wij, mensen, lijken meer op goudvissen dan we beseffen. Net zoals die visjes gaan wij onszelf ook aanpassen aan de grootte van onze omgeving. Met andere woorden gaat de omgeving waarin we ons bevinden bepalen of we groeien of niet. En dan heb ik het natuurlijk over geestelijk groeien en niet over fysiek groeien (wat bij de goudvissen wel het geval is).

Als we de Bijbel induiken zien we ook heel duidelijk naar voor komen dat we moeten opgroeien van baby tot volwassene, zowel fysiek als in ons geloof. En dat opgroeien zien we alleen maar tot stand komen in een grotere omgeving, aan het einde van onze comfortzone.

Onze comfortzone is die kleine omgeving waar het zo veilig vertoeven is en waar we enige vorm van zekerheid ervaren. Het is de plaats waar alles bekend aanvoelt, waar we op ons gemak zijn en waar we een gevoel van controle hebben. Desondanks dat dit klinkt als een heel fijne plaats om te zijn, kan dit ons leven in gevaar brengen. We houden onszelf immers klein. We belemmeren ons eigen groeiproces door in die kleine omgeving te blijven hangen. Of anders gezegd: de potentie die God in ons gelegd heeft kan niet ten volle ontwikkelen. Bovendien is dat ook de plaats waar God gelimiteerd wordt. De volheid van God wordt begrensd in die kleine omgeving.

Dus streven naar het einde van die comfortzone, naar een grotere omgeving is de boodschap! Ook al kunnen dingen daar eng aanvoelen omdat het een stap in het onbekende is, toch is dat de plek waar ons leven pas echt begint. Daar kunnen we in het overvloedige leven stappen waar Jezus over spreekt. Een leven van vrijheid waarin alles mogelijk is. Denk maar aan Petrus die uit de boot stapt nadat Jezus hem roept, de discipelen die mensen genezen, Jezus die water in wijn verandert, en ga zo nog maar even door.

Hieruit kunnen we dan ook concluderen dat er maar één manier is om een grotere omgeving voor onszelf te creëren, namelijk door grenzen te verleggen. Wanneer we grenzen verleggen gaan we onze kleine omgeving uitbreiden waardoor we onszelf de mogelijkheid geven om te groeien. Daarnaast gaat God die grotere omgeving ook gebruiken om ons te verbazen en om dingen te doen die enkel Hij kan doen. Hetgeen wat voor ons het plafond lijkt wil God gebruiken als vloer. Hij grijpt hier de kans om uit de doos te breken waar mensen Hem zo graag in proberen te passen.

Pas door het verleggen van grenzen, door dingen te doen die we nog nooit hebben gedaan ontstaan nieuwe en intense ervaringen met God. Het verleggen van grenzen stelt ons in staat om het Koninkrijk op aarde uit te dragen.

Waarschijnlijk voel je zelf ook wel aan dat het verleggen van grenzen geen eenmalig gegeven is. Uiteindelijk gaat de grotere omgeving ook weer een comfortzone worden. Daarom is het van belang hier aandacht voor te hebben en iedere keer opnieuw een keuze te maken om je grenzen verder en verder te verleggen. Ons leven begint pas aan het einde van onze comfortzone want daar is altijd meer beschikbaar, daar liggen nieuwe dingen voor het grijpen.

God wil je de volheid van Zijn Koninkrijk laten uitleven. Durf jij het aan? Durf jij je grenzen te verleggen?

Lynn


‘Prestatie’ staat niet in Gods woordenboek

Er is een wei ergens in het midden van de Ardennen die een speciale plaats in mijn hart draagt. Ik begrijp het als je nu even je wenkbrauwen optrekt. Want wanneer jij het woord 'wei' hoort, zie je waarschijnlijk een saai stukje gras. Voor mij, en een handje vol tieners en leiders, is dat anders. Ik zie sjorringen, kampvuren en heel veel van Gods aanwezigheid.

In die paar jaren dat ik deel mocht zijn van het tentenkampteam is de tentenkampwei de plaats geweest waar mooie vriendschappen zijn ontstaan, waar met overtuiging de zotste spelen uitgevoerd werden en waar God zichzelf getoond heeft aan ons.
Ook op diezelfde wei heb ik heel veel verdriet en gebrokenheid voorbij zien komen. Één van de worstelingen die daar steeds terug komt is de vraag: “Ben ik goed genoeg?” Verschillende tieners vroegen zich doorheen de jaren af of ze wel goed genoeg waren om in Gods aanwezigheid te komen. Leiders worstelden met de vraag of ze wel goed genoeg zijn om door God gebruikt te worden. En ook ik probeerde God er verschillende keren van te overtuigen dat hij de verkeerde keuze had gemaakt door mij als leider te roepen in tentenkamp. God luisterde geduldig naar mijn argumenten, maar het antwoord was telkens hetzelfde: “Blijf trouw aan wat ik vraag, blijf hier.

De stem achter deze twijfels was naar mijn mening niet Gods stem. Het was de stem van de wereld. Het sleutelwoord van deze wereld lijkt wel het woord prestatie. Hoe word ik beter, sneller, populairder? Onze maatschappij is gedreven door prestatie. Dit maakt dat we onderuit gehaald worden door elke tegenslag. Want fouten tonen aan dat we niet goed genoeg zijn. En we trekken dat naadloos door naar onze “status” als christen. Één misstap en de mensen rondom ons zullen weten dat we niet goed genoeg zijn. Één foutje toont aan dat we geen goede christen zijn.

Onze God heeft deze wereld gemaakt, maar zijn mentaliteit verschilt drastisch van die van de wereld.

“maar hij heeft tegen mij gezegd: uw genade is voor mij genoeg, want mijn kracht wordt in zwakheid volbracht.” (2 Kor. 12:9)

De laatste tijd ben ik er meer en meer van overtuigd geraakt dat het woord prestatie gewoon niet in Gods woordenboek staat. 'Goed genoeg' is niet een van Gods termen. God vindt ons of onze acties nooit goed genoeg. Dat betekent dat je dus niet 'goed genoeg' stille tijd kan nemen, niet 'goed genoeg' bidt of niet 'goed genoeg' een keuze kan maken.

Wat natuurlijk niet wilt zeggen dat je alles steeds slecht doet of dat je net altijd juist zit. Er hangt simpelweg geen waardeoordeel aan je acties. God geeft ons geen punten, maar hij vraagt wel iets van ons… vertrouwen, een bereid hart. God ziet het hart aan. (1 Sam. 16:7) Een lekker vage, super christelijke term, maar wat betekend dat nu juist, een bereid hart? Laat je leven helemaal leiden door God, luister naar zijn stem, wees gehoorzaam in wat Hij vraagt, en geef Hem vooral de ruimte je te wijzen op pijnpunten en de donkere plaatsjes in je leven waar Hij zijn licht in wilt schijnen.

Er zit zo veel vrijheid in deze mindswitch. Dit betekent dat God je kan wijzen op zaken die moeten veranderen in je leven, zonder dat je daardoor compleet onderuit gehaald wordt. Elke misstap wordt een leerkans. Oordelen van anderen bepalen je waarde niet langer en je hoeft niet steeds te vechten om de beste, de grootse of de eerste te zijn. Je mag gaan vertrouwen dat onze Vader alles in handen heeft. Hij leert je wat je moet leren op de momenten die hij daarvoor uitgekozen heeft.

 

Annelien


Een ervaring met God

Het afgelopen tienerkrokuskamp ben ik gaan beseffen hoe mooi en waardevol het is om de tieners iets van God mee te mogen geven. Een kamp zoals dit vergeten ze niet zomaar. Als je ze dan iets bijzonders van God mee kunt geven, is dat enorm krachtig! Zoiets mogen ze hun hele leven met zich mee dragen. Dit jaar was de tweede keer dat ik mee hielp bij het PJV tienerkrokuskamp. Vorig jaar kwam ik er voor het eerst terecht met Bijbelschool Foundation4life en omdat ik vorig jaar zo enorm had genoten, besloot ik om er nog eens heen te gaan. Ik wou niet missen wat dit jaar weer zou brengen, zowel voor de tieners als voor mezelf. Dit jaar heb ik absoluut weer genoten, veel mogen ontvangen en uitdelen. Tijdens het afgelopen kamp drong het tot me door hoe waardevol zo’n kamp eigenlijk is. Laat me een voorbeeld geven.

Dit jaar had ik weer het voorrecht om twee seminars te geven over het Koninkrijk van God. Hierbij heb ik de tieners mogen uitleggen wat de grotere lijn van de Bijbel is en hoe een ieder van ons hier een plek in heeft. Aan het einde van de seminar had ik de tieners uitgelegd dat wonderen helemaal bij het Koninkrijk van God horen en dat wij zieken mogen genezen door hen de handen op te leggen (Mc 16:18b). De Bijbel leer ons ook dat het Koninkrijk niet enkel uit woorden, maar uit kracht bestaat (1 Kor. 4:20). Daarom heb ik in beide seminars de vraag gesteld of er iemand was met pijn in zijn of haar lichaam. Meerdere tieners gaven aan op dat moment pijn te hebben. We vormden een kring rondom diegene ergens pijn had, legden deze persoon de handen op en spraken we genezing uit in Jezus’ naam. Vervolgens zagen we enkele tieners genezen! Ook zijn we gaan controleren of er tieners aanwezig waren die ongelijke benen hadden. Wanneer je voor ongelijke benen of armen bidt, kan je duidelijk zien wanneer er iets gebeurt. We zijn gaan bidden en hebben alle benen gelijk zien worden! Wat ik hier zo waardevol aan vind is niet enkel het wonder, maar de ervaring van het wonder. Een tiener mag meemaken dat God iets doet wanneer wij bidden. Dit laat ze op een duidelijke manier iets zien van de kracht en liefde van God.

Dat is naar mijn mening één van de meest bijzondere dingen wat je een tiener kan meegeven, namelijk dat ze een eigen ervaring hebben met Gods liefde en kracht. Zo kwam er een jongen een tijdje na de seminar naar mij toe. Hij vertelde mij dat hij door de wonderen die hij zag gebeuren echt zekerheid had gekregen dat God bestaat. Hij had wel verhalen van andere tieners gehoord die iets van God hadden ervaren of hadden meegemaakt, maar nu had hij zelf een wonder meegemaakt en voelde hij Gods kracht in zijn eigen lichaam. Het was plots heel dichtbij gekomen. Dat heeft hem de zekerheid gegeven dat God echt bestaat. Ik vind dit één van de meest waardevolle dingen die je een tiener mee kunt geven, een eigen ervaring met God. Dat is nu net wat ze op zo’n kamp mogen krijgen, een ontmoeting, een eigen ervaring, met onze allerhoogste, hemelse papa.

Wiljan


Deel artikel