Het collectief

God van generaties

Op de terugweg van een doktersbezoek reden we voorbij een Tesla garage. Mijn negenjarige zoon liet zijn ongenoegen merken over onze eigen autokeuze. Een dieselauto, wat een foute CO² producerende keuze! Toen ik in mijn verdediging de kostprijs van elektrische auto’s aanhaalde, keek hij me gekwetst aan en zei: "En wat dan met mijn kinderen en kleinkinderen mama?" Die moeten toch ook nog een wereld hebben om in te leven?

Die opmerking is me bijgebleven. Wat met mijn kinderen en kleinkinderen? Wat ook de gevolgen zullen zijn van de klimaatdebatten, ik ben dankbaar dat mijn kinderen leren denken aan de generaties die na hen komen.

In Exodus 3 vraagt Mozes aan God wie het is die hem uitzendt. God antwoord: "Zeg 'Ik Ben' heeft mij gestuurd." Ja, zeg hun: "de Here, de God van jullie voorouders, de God van Abraham, Isaak en Jakob, die heeft mij naar jullie toegestuurd."

God wordt ook wel de God van Abraham, Isaak en Jakob genoemd. Hij is de God van Abraham, de God van Isaak en de God van Jakob, zowel gezamenlijk als individueel. We zijn voor God niet het zoveelste gezicht in de grote massa van generaties die op de aarde passeren. We mogen als individu God persoonlijk kennen. Ik hou ervan hoe Hosea het zoeken naar God omschrijft als het jagen naar God. We mogen er naar jagen Hem zelf te kennen. (Hosea 6:3) En God laat zich vinden, door iedereen persoonlijk.

Maar God noemt zichzelf ‘de God van Abraham, Isaak en Jakob’, niet de God van deze stamvaders apart maar van hen samen. En wanneer we de individuele verhalen van deze drie mannen samen leggen, krijgen we een rijker beeld van wie God is. In de verhalen van verschillende generaties schuilt een rijkdom aan kennis over onze God.

Deze schat, verscholen in de verhalen van generaties, vinden we niet enkel in de Bijbel. We vinden deze ook in onze eigen kerken en gemeenten. Hoewel ik me bewust ben van de uitdaging die het samenleven van verschillende generaties met zich meebrengt, ben ik er van overtuigd dat er ook een rijkdom te vinden is. Er is een rijkdom in elke generatie voor de andere generatie, die deze uitdagingen ver overstijgt. De generatiekloof, het verschil in opvattingen en levenswijze tussen mensen van verschillende generaties, is reeël. De snelheid waarmee onze wereld verandert, maakt de verschillen groot. Waar verschillen een kloof brengen tussen leeftijdsgroepen hebben we God, de common ground van generaties binnen onze kerken en gemeenten. Het is God die de generaties met elkaar verbindt. Hij is immuun voor de veranderingen in de tijd. Zoals in de Hebreeën brief staat: "Hij blijft dezelfde, gisteren, heden en tot in eeuwigheid." Hij is de vaste grond van elke generatie.

Later herinnert Mozes het volk van Israël hieraan: "Zorg ervoor dat u nooit vergeet wat God voor u heeft gedaan en waarvan u getuige was. Laten zijn wonderen een diepe en blijvende invloed op uw leven hebben. Vertel uw kinderen en kleinkinderen over de machtige wonderen die Hij deed." (Deuteronomium 4:9-10) Een generatiekloof spreekt van afstand, verwijdering en verschil, maar God brengt generaties bij elkaar. Jouw verhaal met God is wat je verbindt met zowel de vorige generatie als volgende generatie.

Op een zaterdag in april reed ik, nog steeds niet in een Tesla, naar de PJV hoofdanimatorcursus. Dat is een vorming voor leiders in eindverantwoordelijkheid. De deelnemers kregen de volgende opdracht: "Bedenk wat voor leider je wil zijn en vul de zin in: Ik wil een … leider zijn." Er werden eigenschappen genoemd als betrouwbaar, liefdevol, geestelijk sterk... Hierna werd hen gevraagd een dagelijkse of wekelijkse handeling te koppelen aan de gekozen eigenschap. Een haalbare handeling die ze zichzelf eigen kunnen maken in de komende tijd. Je wordt namelijk niet na één kamp of na één cursus de leider die je wil zijn. Groei zit juist in kleine stappen die ver gaan.

Deze oefening kunnen we ook toepassen op de generaties in kerken. Wat voor iemand wil ik zijn voor zowel de vorige als de volgende generatie? Welke handeling, gewoonte of houding kan ik mezelf aanleren waardoor ik hier beter in word? Generaties komen niet samen na één bijzonder moment, maar wanneer ze kiezen om kleine stappen naar elkaar toe te nemen. Wanneer de gemeenschappelijke grond in elkaar wordt ontdekt en God in elkaar wordt gezien, worden de verschillen minder belangrijk. We ontdekken dan samen met alle heiligen hoe groot de breedte en lengte en hoogte en diepte is van Gods liefde. (Efeziërs 3:18)

De quote ‘Be who you needed when you were younger’ is voor mij een motto geworden. Wat mooi dat we een rol mogen spelen in het verhaal van de komende generaties. Het is mijn gebed dat de generaties na ons verder mogen gaan dan wij ooit zijn geweest, dat ze God beter leren kennen dan wij ooit hebben gedaan, dat ze God mogen zien bewegen in hun generatie meer dan wij ooit zullen zien.

Overtuigd van de waarde van generaties binnen de kerken wil PJV inzetten op het kinder-, tiener- en jeugdwerk van Vlaamse kerken. Het is daar dat op wekelijkse basis in een klasje of ruimte God wordt doorgegeven van generatie op generatie. De ware generatiehelden zijn de leiders die telkens weer opnieuw manieren bedenken om God dichtbij de jeugd te brengen.

De Here is goed voor ons, Zijn goedheid reikt tot in eeuwigheid. Hij blijft trouw van generatie op generatie. (Psalm 100:4)

Janny


Je comfortzone verlaten

Wist je dat je zelf kan bepalen hoe groot een goudvis wordt? Goudvissen gaan zich namelijk aanpassen aan hun omgeving. Dit wil dus zeggen dat een goudvis klein zal blijven wanneer hij zijn hele leven vertoeft in een kleine vissenkom. Maar wanneer je hem in een grotere vissenkom plaatst, zal hij steeds groter worden. De groei van zo’n goudvis is dus afhankelijk van de omgeving waarin hij zich bevindt.

Nu hoor ik je al denken “waar gaat zo’n inleiding over goudvissen eigenlijk naartoe?!”. Het antwoord op die vraag is heel eenvoudig: wij, mensen, lijken meer op goudvissen dan we beseffen. Net zoals die visjes gaan wij onszelf ook aanpassen aan de grootte van onze omgeving. Met andere woorden gaat de omgeving waarin we ons bevinden bepalen of we groeien of niet. En dan heb ik het natuurlijk over geestelijk groeien en niet over fysiek groeien (wat bij de goudvissen wel het geval is).

Als we de Bijbel induiken zien we ook heel duidelijk naar voor komen dat we moeten opgroeien van baby tot volwassene, zowel fysiek als in ons geloof. En dat opgroeien zien we alleen maar tot stand komen in een grotere omgeving, aan het einde van onze comfortzone.

Onze comfortzone is die kleine omgeving waar het zo veilig vertoeven is en waar we enige vorm van zekerheid ervaren. Het is de plaats waar alles bekend aanvoelt, waar we op ons gemak zijn en waar we een gevoel van controle hebben. Desondanks dat dit klinkt als een heel fijne plaats om te zijn, kan dit ons leven in gevaar brengen. We houden onszelf immers klein. We belemmeren ons eigen groeiproces door in die kleine omgeving te blijven hangen. Of anders gezegd: de potentie die God in ons gelegd heeft kan niet ten volle ontwikkelen. Bovendien is dat ook de plaats waar God gelimiteerd wordt. De volheid van God wordt begrensd in die kleine omgeving.

Dus streven naar het einde van die comfortzone, naar een grotere omgeving is de boodschap! Ook al kunnen dingen daar eng aanvoelen omdat het een stap in het onbekende is, toch is dat de plek waar ons leven pas echt begint. Daar kunnen we in het overvloedige leven stappen waar Jezus over spreekt. Een leven van vrijheid waarin alles mogelijk is. Denk maar aan Petrus die uit de boot stapt nadat Jezus hem roept, de discipelen die mensen genezen, Jezus die water in wijn verandert, en ga zo nog maar even door.

Hieruit kunnen we dan ook concluderen dat er maar één manier is om een grotere omgeving voor onszelf te creëren, namelijk door grenzen te verleggen. Wanneer we grenzen verleggen gaan we onze kleine omgeving uitbreiden waardoor we onszelf de mogelijkheid geven om te groeien. Daarnaast gaat God die grotere omgeving ook gebruiken om ons te verbazen en om dingen te doen die enkel Hij kan doen. Hetgeen wat voor ons het plafond lijkt wil God gebruiken als vloer. Hij grijpt hier de kans om uit de doos te breken waar mensen Hem zo graag in proberen te passen.

Pas door het verleggen van grenzen, door dingen te doen die we nog nooit hebben gedaan ontstaan nieuwe en intense ervaringen met God. Het verleggen van grenzen stelt ons in staat om het Koninkrijk op aarde uit te dragen.

Waarschijnlijk voel je zelf ook wel aan dat het verleggen van grenzen geen eenmalig gegeven is. Uiteindelijk gaat de grotere omgeving ook weer een comfortzone worden. Daarom is het van belang hier aandacht voor te hebben en iedere keer opnieuw een keuze te maken om je grenzen verder en verder te verleggen. Ons leven begint pas aan het einde van onze comfortzone want daar is altijd meer beschikbaar, daar liggen nieuwe dingen voor het grijpen.

God wil je de volheid van Zijn Koninkrijk laten uitleven. Durf jij het aan? Durf jij je grenzen te verleggen?

Lynn


‘Prestatie’ staat niet in Gods woordenboek

Er is een wei ergens in het midden van de Ardennen die een speciale plaats in mijn hart draagt. Ik begrijp het als je nu even je wenkbrauwen optrekt. Want wanneer jij het woord 'wei' hoort, zie je waarschijnlijk een saai stukje gras. Voor mij, en een handje vol tieners en leiders, is dat anders. Ik zie sjorringen, kampvuren en heel veel van Gods aanwezigheid.

In die paar jaren dat ik deel mocht zijn van het tentenkampteam is de tentenkampwei de plaats geweest waar mooie vriendschappen zijn ontstaan, waar met overtuiging de zotste spelen uitgevoerd werden en waar God zichzelf getoond heeft aan ons.
Ook op diezelfde wei heb ik heel veel verdriet en gebrokenheid voorbij zien komen. Één van de worstelingen die daar steeds terug komt is de vraag: “Ben ik goed genoeg?” Verschillende tieners vroegen zich doorheen de jaren af of ze wel goed genoeg waren om in Gods aanwezigheid te komen. Leiders worstelden met de vraag of ze wel goed genoeg zijn om door God gebruikt te worden. En ook ik probeerde God er verschillende keren van te overtuigen dat hij de verkeerde keuze had gemaakt door mij als leider te roepen in tentenkamp. God luisterde geduldig naar mijn argumenten, maar het antwoord was telkens hetzelfde: “Blijf trouw aan wat ik vraag, blijf hier.

De stem achter deze twijfels was naar mijn mening niet Gods stem. Het was de stem van de wereld. Het sleutelwoord van deze wereld lijkt wel het woord prestatie. Hoe word ik beter, sneller, populairder? Onze maatschappij is gedreven door prestatie. Dit maakt dat we onderuit gehaald worden door elke tegenslag. Want fouten tonen aan dat we niet goed genoeg zijn. En we trekken dat naadloos door naar onze “status” als christen. Één misstap en de mensen rondom ons zullen weten dat we niet goed genoeg zijn. Één foutje toont aan dat we geen goede christen zijn.

Onze God heeft deze wereld gemaakt, maar zijn mentaliteit verschilt drastisch van die van de wereld.

“maar hij heeft tegen mij gezegd: uw genade is voor mij genoeg, want mijn kracht wordt in zwakheid volbracht.” (2 Kor. 12:9)

De laatste tijd ben ik er meer en meer van overtuigd geraakt dat het woord prestatie gewoon niet in Gods woordenboek staat. 'Goed genoeg' is niet een van Gods termen. God vindt ons of onze acties nooit goed genoeg. Dat betekent dat je dus niet 'goed genoeg' stille tijd kan nemen, niet 'goed genoeg' bidt of niet 'goed genoeg' een keuze kan maken.

Wat natuurlijk niet wilt zeggen dat je alles steeds slecht doet of dat je net altijd juist zit. Er hangt simpelweg geen waardeoordeel aan je acties. God geeft ons geen punten, maar hij vraagt wel iets van ons… vertrouwen, een bereid hart. God ziet het hart aan. (1 Sam. 16:7) Een lekker vage, super christelijke term, maar wat betekend dat nu juist, een bereid hart? Laat je leven helemaal leiden door God, luister naar zijn stem, wees gehoorzaam in wat Hij vraagt, en geef Hem vooral de ruimte je te wijzen op pijnpunten en de donkere plaatsjes in je leven waar Hij zijn licht in wilt schijnen.

Er zit zo veel vrijheid in deze mindswitch. Dit betekent dat God je kan wijzen op zaken die moeten veranderen in je leven, zonder dat je daardoor compleet onderuit gehaald wordt. Elke misstap wordt een leerkans. Oordelen van anderen bepalen je waarde niet langer en je hoeft niet steeds te vechten om de beste, de grootse of de eerste te zijn. Je mag gaan vertrouwen dat onze Vader alles in handen heeft. Hij leert je wat je moet leren op de momenten die hij daarvoor uitgekozen heeft.

 

Annelien


Deel artikel