Het collectief

Een eerste animatorervaring op Inclusiefkamp!

cassidyartkel

Een eerste animatorervaring op Inclusiefkamp!

Zes jaar geleden, ik was tien en kwam thuis van Zeekamp met één gedachte: ik wou leider worden op een PJV kamp!

Nu ben ik 16 jaar en ik had in het begin van het jaar nog steeds het verlangen om leider te worden en de kinderen te vertellen over God en hen een hele week de beste tijd van hun leven te geven. Toen Carin Gerads me voorstelde om een Animatorcursus te volgen, twijfelde ik geen moment. Ik moest en zou die cursus volgen! De cursus verliep beter dan ik had verwacht. De groep was zo close met elkaar en de lessen die we kregen waren echt krachtig. Ik ging nadenken over dingen waar ik vroeger nooit aan zou gedacht hebben. Ik kreeg ook veel respect voor mensen waar ik vroeger nooit aan dacht. Na onze cursus was de tijd voor een stage aangebroken. Ik had spijtig genoeg geen tijd dit jaar om mee op een kamp te gaan of dat dacht ik toch. Alle kampen waar ik krijg mijn stage wou doen, zaten vol. Toen ik op vakantie was, kreeg ik een bericht van een vriend met de vraag of ik mee wou gaan op Inclusiefkamp. Dit is een kamp voor kindjes met een beperking. Ik wist dat dit kamp bestond en had altijd bewondering voor de mensen die hier leider waren. Toch vond ik het voor mezelf geen kamp om te doen als beginnende animator. Ik had geen ervaring en was bang om veel fouten te maken. Na lang nadenken zei ik toch ja, ik schreef me in en vertrok een week later met een bang hartje op Inclusiefkamp.

Ik wist niet goed wat ik moest verwachten. Eén ding wist ik wel, God was bij me en ging me helpen. Ik kreeg twee meisjes toegewezen, ze waren geweldig! We hebben veel gelachen, gedanst, gezongen, .. ik genoot er zo van! De week ging als een sneltrein voorbij. De liefde die ik van de kindjes kreeg was onbeschrijflijk. De bemoedigingen en hulp van mijn medeleiders was super. Ik heb mijn hart verloren op dit kamp. Het was zo mooi om te zien hoe God werkte met deze kinderen, het was heel bemoedigend om verder te gaan. Mijn kijk op mensen met een beperking veranderde helemaal. Ik hou nu nog meer van deze kinderen als er voor! Ik durf ze aan te spreken, ik ben heel nieuwsgierig naar hun verhaal. Ik kijk al uit naar het volgende kamp met hen.

Dank u leiders, dank u God voor het beste kamp dat ik ooit heb meegemaakt!

Auteur

Cassidy


Een zalige tijd op Tienerthemakamp!

11873386_831059320324792_8530984473198378804_n

Een zalige tijd op Tienerthemakamp!

Vorig jaar ging ik voor de eerste keer mee op een tienerkamp. Ik koos voor het Themakamp 2015.

Het is altijd wel spannend om iets nieuw te doen. Zeker als je als tiener voor het eerst op een kamp gaat. Ik vroeg me af of ik er wel ging bij horen. Ga ik ook een deel zijn van de groep? Ga ik me goed voelen op kamp?

Je neemt al je angsten en onzekerheid mee. Ik trok dus vol zenuwen naar het Themakamp. Ik kwam aan en ik kende niemand. Ik voelde me alleen. Ik voelde me een buitenbeentje. Ik vond het heel moeilijk om mezelf te plaatsen in de groep. Tot de samenkomsten begonnen. Ik voelde me zo geraakt in de samenkomst. Gewoon het idee alleen al dat je omsingeld bent met heel wat tieners die dezelfde missie als jou hebben: God dienen! Dat deed me heel wat. Ik voelde me niet meer alleen, ik voelde me deel van een groter plaatje. Gods liefde was zó aanwezig!

We zijn ondertussen een jaar verder, Themakamp 2016 is juist achter de rug. Het was een gezegend kamp. Gods liefde en vreugde was aanwezig! Ik ken ondertussen zoveel nieuwe mensen en ik heb me de beste vrienden gevonden op zo’n prachtig kamp. Ik geloof dat we allemaal met iets naar huis zijn gekomen. Ik ben gezegend en ik zeg met trost dat ik een kind van God ben! Amen!

HillaryB.

Auteur

Hillary


De allereerste keer op het PJV Kriebelkamp!

Emma Banner

De allereerste keer op het PJV Kriebelkamp!

Het is zaterdag 2 juli 2016 en ik neem even de tijd om mijn mails te lezen. Ik heb weer veel te veel spam en plots een e-mail van PJV “Bevestiging inschrijving Kriebelkamp”. Ik had Emma namelijk vrij laat ingeschreven, wegens een overlappend kamp dat plots later begon en Emma wel op Kriebelkamp kon gaan. Door laat in te schrijven stond ze op de wachtlijst en was er dus nog geen zekerheid dat ze meekon, maar we bleven positief en toen kwam plots de bevestiging.

Emma mag mee op Kriebelkamp. Aangezien dit haar allereerste PJV-kamp is en ze geen idee heeft wat haar te wachten staat was ze niet echt enthousiast. Typische eerste reactie, hoe waren we zelf vroeger als we de allereerste keer op kamp vertrokken. Hoe zijn we nu als we op het onbekende afstappen.

Zondag 18 juli 2016, alles is gepakt en gezakt om na de kerkdienst te Londerzeel richting de Hoge Rielen te rijden. Naar een kerk gaan dat zo goed als het PJV hoofdkwartier is heeft als gevolg dat we nog wat extra PJV-materiaal mee hebben in de koffer voor op kamp. Michaël was gezegend dat onze V40 koffer nog wat ruimte over had. Een dik half uur rijden en we komen aan. Voor Jona was dit allemaal pure nostalgie en hij verlangt er al naar om zelf terug mee te gaan op kamp. Voor mij en de kids is dit allemaal nieuw.

We brengen Emma naar haar kamp, pakken samen met haar de valies uit en overlopen waar alles ligt en hopen diep vanbinnen dat ongeveer 90% terug mee naar huis komt. Emma is heel blij want een vriendinnetje van in de kerk was bij haar in de groep, ze was al onmiddellijk met haar gaan spelen. Nog een kus, een knuffel en wij vertrekken met de jongens terug richting Machelen.

De dagen gaan voorbij, echter niet snel genoeg want er is een gemis. Veel te veel jongens in huis.

De week is voorbij en we rijden opnieuw richting de Hoge Rielen. Jona legt me in de auto uit dat er eerst een samenkomst zal zijn, voor mij ook allemaal nieuw want ikzelf ben nooit op PJV-kamp geweest als kind.

Eens aangekomen gaan we allen naar de ark van Noach, onderweg komen we Emma’s groep tegen. Ze loopt vrolijk en blij tussen haar vrienden in haar mooi rood kleedje dat mee was voor de laatste avond. Eens in de ark krijgen we een filmpje te zien van het kamp, wat zag het er leuk uit zeg. Gregory was een beetje bang want het was donker in de ruimte tijdens het filmpje, dat was snel voorbij eens de kinderen hun kamplied “Spring aan boord” zongen. Het zit nog steeds in mijn hoofd en Emma zingt het ook nog steeds vrolijk en spontaan. We maken kennis met Noach en zijn familie en daarna verlaten we de ark omdat de kinderen hun kampdans gaan tonen. Op “Rainbow” staat Emma enthousiast te dansen. Nadien zijn we opnieuw samen en gaan we achter haar valies en verbazingwekkend is alles aanwezig. Ik had voor haar een lijstje gemaakt zodat ze een extra check kon doen of alles mee was. Uiteraard heeft ze dat papier niet eens aangeraakt, maar het kan altijd handig zijn.

We springen in de auto en rijden terug richting Machelen waar we 40 minuten kampverhalen mochten aanhoren, haar enthousiasme was een bevestiging dat het Kriebelkamp top was. Emma was ook al geïnteresseerd in Creakamp waar ze ook waren langs geweest.

Eens thuis vinden we in de post een briefje van Emma met een kaartje in van Kriebelkamp waarin ze schrijft “Machelen, ik mis je. Emma.”

Auteur

Kayleigh


Deel artikel